Werken in de tuin is voor mij eigenlijk niet zo evident. Op mijn 15^e ontdekten artsen een ernstige vorm van scoliose. In plaats van een rechte lijn, had mijn ruggenwervel een S-vorm. Die aandoening is op zich niet zo zeldzaam. Alleen hebben de meeste mensen met scoliose een heel lichte afwijking, met een bocht van een paar graden. In dat geval merk je er vaak zelfs helemaal niets van.

Ernstige vervormingen kunnen daarentegen wel gevaarlijk zijn omdat ze de organen mogelijks aantasten. De borstkas kan bijvoorbeeld vervormen, wat leidt tot ademhalingsproblemen omdat hart en longen niet genoeg plaats hebben. In de meeste gevallen probeert men scoliose te behandelen met een korset. In mijn geval was dat op het moment van de diagnose al geen optie meer: mijn ruggenwervelkolom was al te sterk vergroeid. De krommingen waren meer dan 45°.

De enige optie was een ingrijpende operatie waarbij de ruggenwervels met schroeven aan twee metalen staven worden vastgemaakt. In mijn geval helemaal vanaf de nek tot aan de onderrug. Hierdoor wordt de ruggenwervelkolom rechtgehouden, maar de gevolgen zijn groot: veel bewegingen, zoals buigen en het bovenlichaam draaien, zijn fysiek onmogelijk.

Sinds de operatie heb ik chronische rug- en nekpijn. Omdat zo veel ruggenwervels niet kunnen bewegen, overcompenseren andere wervels bewegingen. Lang staan, zitten of liggen is dus geen pretje, en ook zware voorwerpen tillen is pijnlijk.

Mijn eerste moestuin was gewoon in de vollegrond. Koppig als ik ben, wil ik niet dat mijn rugproblemen mijn leven domineren. Maar een uur in de tuin werken, betekende wel twee dagen rugpijn. En toch bleef ik mijn tuintje uitbreiden, omdat de passie voor tuinieren alleen maar groter werd.

Jaren droomde ik van een moestuin op hoogte. En uiteindelijk, toen we gingen bouwen, zag ik mijn droom in vervulling gaan. Een grote tuin, met véél ruimte voor een moestuin. Een moestuin met verhoogde bakken.

En met “verhoogd” bedoel ik niet 15cm. De bakken zijn 60cm hoog, en dus ideaal om te zaaien en plantjes te verzorgen zonder diep te moeten bukken of hurken. De randen zijn ook breed genoeg om op te zitten. Dankzij deze oplossing kan ik ondanks mijn chronische pijn toch een grote moestuin onderhouden. Natuurlijk heb ik nog rugpijn na een paar uur tuinieren, maar het verschil is toch groot met vroeger.

Ik weet dat er veel mensen chronische pijn hebben of met lichamelijke beperkingen door het leven moeten gaan. Ik hoop dat ik, door mijn verhaal te delen, kan tonen dat dit niet altijd hoeft te betekenen dat een moestuin buiten handbereik is. Verhoogde moestuinen kunnen helpen bij rugpatiënten of rolstoelgebruikers, een paar potten leveren ook al lekkers op voor mensen met chronische vermoeidheid, en met de handen in de aarde zitten kan helpen bij depressiviteit. En als het even niet gaat, is het echt oké om die moestuin even te laten verwilderen. Ze gaat niet lopen.

Ik probeer niet te veel stil te staan bij wat ik niet kan en bij de pijn die ik ervaar bij sommige activiteiten. Ik ben vooral dankbaar voor wat ik wel kan. En dat is heel veel, want ik heb een fantastische moestuin en serre, die mij een heel jaar gezonde groenten en bakkenvol plezier opleveren.