De utopie van slow living

Vorige week schreef ik de ‘about me’ omschrijving voor de Planting Seeds website. Al gauw had dat de lengte van een gemiddeld boek voor 8-jarigen. Inkorten dus. Story of my life. Toch zeker sinds ik het Planting Seeds concept begon uit te werken. “Mensen hebben geen tijd!”, “Mensen willen niet lezen!”, “Alles moet in video’s van maximaal 10.12 seconden uitgelegd!”.

How jong. Ik begon met Planting Seeds omdat mijn moestuin de enige manier is om voor vertraging in mijn hectische leven te zorgen. Maar ik snap het. Mensen hebben het druk, en willen zoveel mogelijk informatie zo efficiënt als het kan verwerken. Ik mag niet hypocriet zijn. Ik ben niet anders wanneer ik rap wil Googlen op welke temperatuur ik ook weer sous vide moet koken. Dus een deel van het materiaal dat ik aanbied (vooral op Instagram), voldoet aan die wensen.

Maar ik zou ook graag iets bieden aan mensen die genieten van slow living in hun moestuin. Mensen die met plezier tijd besteden aan het zoeken naar inspiratie en informatie, wanneer het even kan. Neem mezelf nu als voorbeeld. Ik ben graag bezig in mijn moestuin, maar ik geniet minstens zoveel van moestuinboeken, blogs en series en documentaires die ook maar iets met bloemen of groenten te maken hebben. Zondagochtend zit ik traditiegetrouw voor de tv om de Gardener’s World aflevering van vrijdag te bekijken. Hè? Nog nooit van gehoord? Rep u dan maar naar de BBC, en neem het op. Monty Don is jouw nieuwe favoriete persoon in de wereld. Graag gedaan.

Of neem nu ‘Het goeie leven’, dat programma van Wim Lybaert. Dat was toch puur genieten. Je kan daar toch niet naar kijken zonder dat het kriebelt om naar de moestuin te lopen? Op een ander moment zal ik nog wel eens oplijsten wat ik nog allemaal zo graag heb gelezen en gekeken als het over (moes)tuinen gaat. En in tussentijd wacht ik tot Gert Verhulst een moestuinkanaal uit de grond stampt.

Maar naar mijn goesting bestaat er voorlopig nog te weinig. En ik blijf dus koppig geloven dat er wél nog mensen zijn die af en toe eens de tijd nemen om te lezen, zoals in de good old days. Merci, hè! Gaandeweg zal ik wel ontdekken wat geapprecieerd wordt en wat niet. Dat is een deel van het avontuur.

Ik zal twee dingen gaan schrijven:

• Informele blogs zoals deze. Geen gepolijste teksten, geen wetenschap. Ik vertel waarmee ik bezig ben in de moestuin, welke experimenten ik doe, en wat er op mijn moestuinmaag ligt. Hopelijk kan je hier wat inspiratie en ontspanning uit halen;
• Wetenschappelijke blogs. Hier besteed ik de meeste tijd aan. Ik lees een hoop academische studies, zoek naar resultaten die interessant zijn voor moestuiniers, en vat ze samen in (hopelijk) begrijpbare mensentaal.

Dus als je zin hebt om een uurtje rustig aan te doen, maar toch indirect met de moestuin bezig wilt zijn zonder te veel te moeten nadenken: ga in het zonnetje zitten, neem er een koffietje bij, en lees over de Boldertuin (jep, mijn tuin heeft een naam). Zin om te lezen en iets bij te leren? Neem eens een kijkje naar de wetenschappelijke blogs. Voor ieder wat wils, hoop ik.

Met Stella slapend op mijn voeten en mijn cappuccino tot op de bodem leeggedronken, heb ik er ondertussen zelf een half uurtje slow living opzitten op deze zaterdagochtend. En dat was het hele opzet van Planting Seeds. Mezelf verplichten wat meer vrije tijd te nemen en niet 24/7 met werk bezig te zijn.

Een online bedrijfje opzetten, is dat dan slow living? Misschien staat mijn ambitie slow living ook wel in weg, maar dat is de aard van het beestje, zeker? Ahh, de utopie van slow living! Ik kan alleen maar hopen dat ik hiermee een handvol andere moestuinfreaks wat ontspanning kan bieden. Of op zijn minst een zaadje te planten om anderen te doen nadenken over het af en toe eens rustig aan te doen, in de moestuin en daarbuiten.